Pneumokoki

Pneumokoki, – co to właściwie jest?

źródło: wikipedia.org

Niby każdy o nich słyszał, że zaleca się szczepić, ale skoro wszyscy wiedzą, to trochę wstyd pytać…Nic bardziej mylnego,  już sama nazwa może wprowadzić w błąd. To bakteria z grupy paciorkowców o łacińskiej nazwie Streptococcus pneumoniae, czyli tłumacząc dosłownie dwoinka zapalenia płuc. Została tak nazwana przez Ludwika Pasteura, ponieważ po raz pierwszy wyizolował ją u pacjenta chorującego właśnie na tą dolegliwość. Wbrew mianownictwu, bakteria może wywoływać różnego rodzaju inne, poważne zakażenia:

• Ostre zapalenie zatok,
• Zapalenie ucha środkowego,
• Zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, a nawet ropnia mózgu
• Zapalenie szpiku,
• Zapalenie stawów,
• Zapalenie wsierdzia, osierdzia
• Zapalenie otrzewnej,
• Zapalenie tkanki łącznej,
• Sepsę

Na inwazyjne choroby pneumokokowe w Polsce prawdopodobnie choruje rocznie 1 na 2200–5200 dzieci do 2. roku życia (ok. 130–320 ciężkich zachorowań rocznie). W rzeczywistości ta liczba jest prawdopodobnie większa, bo wielu przypadków nie identyfikuje się właściwie. Stąd właśnie pojawiło się szczepienie, by uniknąc poważnych zakażeń i hospitalizacji u maluszków.

Jak się zarażamy?

Bakteria jest bardzo rozpowszechniona, istnieje spora grupa nosicieli (około 60%populacji), którzy nie chorują na powyższe choroby(chyba, że ich odporność obniża się, wtedy sytuacja może zmienić się diametralnie i również oni są w grupie infekcyjnego ryzyka), mogąc jednocześnie zarażać innych.  Do zakażenia dochodzi droga kropelkową, czyli, gdy wdychamy bakterie, przebywając chociażby w tym samym pomieszczeniu, przy kontakcie bezpośrednim ze źródłem dwoinki. Dlatego ryzyko zwiększa się gdy maluch uczęszcza do żłobka, albo przedszkola, albo pozostaje pod opieką dziadków, czy opiekunki.

Czemu szczepimy dzieci?

Epidemiologia i statystyka wykazuje, że największe ryzyko wystąpienia powyższych ciężkich chorób wywołanych przez bakterie otoczkowe (pneumokoki, meningokoki, Hib) występuje u najmłodszych dzieci, głównie do 2 roku życia. W 2008 roku doszło do 6800 przypadków śmierci wśród dzieci europejskich do wieku lat 5(do tego wieku ryzyko powikłań jest najbardziej groźne), wywołanych tą bakterią. Wynika to, z jednej strony z budowy dwoinki i jej otoczki (na podstawie badań wykryto aż 80 rodzajów paciorkowca!) z drugiej– z niedojrzałości układu odporności i nieumiejętności walki zakażeniem. Jak na razie najskuteczniejszą i najbezpieczniejszą formą zapobiegania ciężkim formom choroby są szczepienia ochronne. Wpływają również na zmniejszenie zasiedlenia bakterii w nosogardle i liczby nosicieli. Co więcej bezpiecznie nie mogą czuć się dorośli powyżej 65 roku życia, czyli najczęściej dziadkowie opiekujący się maluszkami. Ponieważ w starszym wieku ponownie wzrasta ryzyko poważnego zakażenia spowodowanego dwoinką.